I trzeci anioł zatrąbił:
i spadła z nieba wielka gwiazda, płonąca jak pochodnia,
a spadła na trzecią część rzek i na źródła wód.

 A imię gwiazdy zowie się Piołun.
I trzecia część wód stała się piołunem,
i wielu ludzi pomarło od wód, bo stały się gorzkie

(Apokalipsa św. Jana)

26 kwietnia 1986 roku doszło do wybuchu reaktora w elektrowni jądrowej w Czarnobylu. W wyniku przegrzania rdzenia podczas błędnie przeprowadzanego eksperymentu, doszło do wybuchu wodoru oraz rozprzestrzenienia substancji promieniotwórczych. Radioaktywny pył został wyrzucony do atmosfery.

Przyczyną awarii, która nie zamieniła się w hekatombę dzięki ofiarnej, dramatycznej pracy kilkunastu tysięcy ratowników, żołnierzy, górników z Donbasu, pracowników elektrowni, było nieodpowiedzialne działanie obsługi, a także rozwiązania konstrukcyjne reaktora typu RBMK. Niestety polityka gospodarcza i propaganda w erze werbalnego sukcesu gospodarki socjalistycznej wykluczały jakąkolwiek krytyczną uwagę.

W wyniku awarii skażeniu uległ wielki obszar 150 tys. km kw.: pola uprawne, lasy, sady, zwierzęta i ludzie. Zmieniło się życie dwóch milionów ludzi. 800 tys. osób  narażonych zostało na podwyższoną dawkę promieniowania. Ewakuowano z miejsca skażenia po kilku dniach od awarii 350 tys. osób. Chmura radioaktywna rozprzestrzeniła się po Europie. W strefie czarnobylskiej „zony” na północy Ukrainy życie na cztery dekady niemal zamarło.

Tylko łut szczęścia i okupiona ofiarami i chorobami popromiennymi praca energetyków i górników uchroniła od skażenia promieniotwórczego wody gruntowe i wody Prypeci, wpadającej do Dniepru.

Władze zachęcały do pierwszomajowych pochodów. Do celów propagandowych wykorzystywano etap Wyścigu Pokoju, rozegrany w Kijowie. Katastrofa przyczyniła się w efekcie do wdrożenia “mądrości etapu”, czyli do polityki “Głasnosti”, stopniowego odchodzenia od nachalnej propagandy sączącej się z gazet i z sowieckiej telewizji.

Kontrowersje budzi liczba ofiar awarii i jej skutków.  Władze kijowskie i moskiewskie przyznały, że u 134 pracowników likwidujących awarię wystąpiła ostra choroba popromienna. 31 z nich zmarło z jej powodu w 1986 r. Zginęła załoga śmigłowca, rozbitego podczas akcji ratunkowej nad reaktorem. Prawdziwa liczna ofiar oraz odczuwających skutki napromieniowania do dzisiaj jest niemożliwa do ustalenia.

Dwa dni po katastrofie stacja monitoringu radiacyjnego w Mikołajkach (PL) zarejestrowała aktywność izotopów promieniotwórczych w powietrzu: ponad pół miliona razy większą, niż normalnie. 29 kwietnia 1986 r. Biuro Polityczne KC PZPR i rząd PRL powołali komisję, która podjęła decyzję o podaniu płynu Lugola dzieciom i młodzieży w północno-wschodnich województwach. Nie zamknięto szkół, nie zakzano niewypuszczania dzieci z domów.

Kolejne trzy lata przyniosły w Polsce protesty przeciwko budowie reaktora jądrowego i elektrowni atomowej w Żarnowcu, prowadzonych głównie przez pacyfistyczny Ruch Wolność i Pokój oraz anarchistów.

Dzisiaj plany budowy reaktora ruszają z miejsca. Będzie to inna, nowoczesna i sprawdzona technologia, która ma być wykorzystana (amerykańska). Inwestor prowadzi ją w lokalizacji Lubiatowo-Kopalino.

W „zonie”, w centrum opuszczonego sowieckiego miasta Prypeć, zaprojektowanego w 1970 r. jako wzorzec ateistycznego miasta ery Breżniewa, znajduje się pomnik dmącego w trąbę trzeciego anioła z Apokalipsy św. Jana – Memoriał “Gwiazdy Piołun” (czarnobyl – to ukraińska nazwa odmiany rośliny piołun). 

Po pięciu latach od awarii Związek Sowiecki upadał. Wykończyły bolszewickie mocarstwo 12 letnie zaangażowanie militarne w Afganistanie, “Pierestrojka”, wyścig zbrojeń, ideologiczna kompromitacja, korupcja i Czarnobyl.