Odpowiedzialność za wykroczenia przeciwko prawom pracownika – część I
Dział trzynasty ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (dalej: „k.p.”) zawiera katalog wykroczeń przeciwko prawom pracownika, w szczególności w art. 281–283 k.p..
Art. 281 k.p. penalizuje m.in.: zawieranie umów cywilnoprawnych w warunkach, gdy powinna być zawarta umowa o pracę; brak pisemnego potwierdzenia umowy o pracę przed dopuszczeniem do pracy; rażące naruszenie przepisów przy wypowiadaniu lub rozwiązywaniu stosunku pracy; naruszanie przepisów o czasie pracy, uprawnieniach związanych z rodzicielstwem, zatrudnianiu młodocianych oraz szereg naruszeń dotyczących dokumentacji pracowniczej.
Art. 282 k.p. obejmuje wykroczenia dotyczące przede wszystkim wypłaty świadczeń ze stosunku pracy, a art. 283 k.p. – naruszenia przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy.
Za wykroczenia przeciwko prawom pracownika zasadniczą karą jest grzywna od 1000 do 30 000 zł przy czym sprawcą może być wyłącznie osoba fizyczna – pracodawca lub osoba działająca w jego imieniu.
Uzupełniająco, w razie złośliwego lub uporczywego naruszania praw pracownika, wchodzi w grę odpowiedzialność karna z art. 218 § 1a ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (dalej: „k.k.”) – zagrożona już karą grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Autor: Anna Gorlikowska