Ochrona przedemerytalna z art. 39 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (dalej: „k.p.”) nie wyłącza możliwości rozwiązania umowy w trybie art. 53 k.p.
Ochrona przedemerytalna z art. 39 k.p. dotyczy co do zasady zakazu wypowiedzenia umowy o pracę przez pracodawcę pracownikowi, któremu brakuje nie więcej niż 4 lata do osiągnięcia wieku emerytalnego, jeżeli okres zatrudnienia umożliwia uzyskanie prawa do emerytury z osiągnięciem tego wieku. Jest to ochrona przed wypowiedzeniem, nie zaś przed rozwiązaniem umowy bez wypowiedzenia na podstawie art. 52 lub art. 53 k.p.
Zgodnie z art. 53 § 1 k.p. pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia m.in. wtedy, gdy:
• niezdolność do pracy wskutek choroby trwa dłużej niż 3 miesiące (przy stażu u pracodawcy krótszym niż 6 miesięcy) albo dłużej niż łączny okres pobierania wynagrodzenia chorobowego, zasiłku chorobowego oraz świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące (przy stażu co najmniej 6 miesięcy lub gdy niezdolność spowodowana jest wypadkiem przy pracy / chorobą zawodową), albo
• usprawiedliwiona nieobecność z innych przyczyn niż choroba trwa dłużej niż 1 miesiąc.
Z konstrukcji art. 53 k.p. wynika, że jest to szczególny, autonomiczny tryb rozwiązania umowy z przyczyn niezawinionych przez pracownika – ustawodawca nigdzie nie wyłącza jego stosowania wobec pracowników objętych ochroną przedemerytalną.
Podsumowując, ochrona z art. 39 k.p. nie dotyczy przypadków rozwiązania umowy o pracę za porozumieniem stron lub bez wypowiedzenia z przyczyn zawinionych lub niezawinionych przez pracownika (art. 52 i 53 k.p.).
Autor: Anna Gorlikowska