Zmiany zasad pisowni wielką i małą literą wprowadzone w styczniu 2026 roku wywołują wiele pytań i wątpliwości, na przykład dotyczących nazw świąt i zasad pisowni słownictwa religijnego.

Wielkanoc

Użytkownicy języka polskiego pytają, czy – w kontekście reformy – należy pisać słowo „święto/święta” w kilkuwyrazowych nazwach świąt z wielkiej litery czy z małej, na przykład Święta Zmartwychwstania Pańskiego, Święta Bożego Narodzenia, Święta Wielkanocne czy – święta Wielkanocne.

Internauci odwołują się wówczas do działu 8. nowych zasad, gdzie jest mowa o „Wielkich i małych literach w nazwach własnych”. Przypomnę, że wprowadzono tam zapis wszystkich członów wielką literą w nazwach: komet (Kometa Halleya), obiektów przestrzeni publicznej (Park Kościuszki, Kościół Mariacki, Aleja Róż, Osiedle Wybickiego), nazwach lokali (Kawiarnia Literacka), nazwach orderów, nagród, tytułów honorowych (Nagroda Nobla, Mistrz Mowy Polskiej), z wyjątkiem: wprowadzenia wariantywnej pisowni nazw geograficznych, np. gór (Góra Tabor/góra Tabor), jezior (Jezioro Gopło/jezioro Gopło), oraz utrzymania pisowni małą literą słowa „ulica” (ulica Piłsudskiego).

Pytanie jest zasadne, ponieważ reforma ortografii nie objęła pisowni nazw świąt. Z tego powodu słowo „święta” w nazwach świąt nadal piszemy – zgodnie z dotychczas obowiązującą regułą – albo z małej, albo z wielkiej litery. Poprawny jest zapis słowa „Święta” wielką literą, np. Święta Zmartwychwstania Pańskiego, Święta Bożego Narodzenia, ale można także pisać z małej litery, ponieważ stosowane są dwie możliwości: Wielkanoc albo święta Wielkanocne, Boże Narodzenie albo święta Bożego Narodzenia.

Słownictwo religijne

Na internetowych stronach poradni językowych pojawia się także sporo pytań dotyczących zasad pisowni słownictwa religijnego. Wszystkim zainteresowanym pisownią tej grupy nazw proponuję zapoznanie się z artykułem Jerzego Gocko „Zasady pisowni słownictwa religijnego”, opublikowanym na internetowej stronie Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II: kul.pl/zasady-pisowni-słownictwa-religijnego,art_3460.html. Znajdują się tam między innymi: zasady pisowni nazw sakramentów świętych, nazw świąt, okresów liturgicznych, godności, tytułów, urzędów kościelnych, nazw instytucji i jednostek organizacyjnych Kościoła, modlitw, nabożeństw, nazw (tytuły) utworów (książek, rozpraw, artykułów, pieśni, dzieł sztuki, dokumentów itp.), nazw wydarzeń zbawczych, rzeczy mających charakter symboli religijnych oraz nazw miejsc, obchodów, rocznic i jubileuszy, nazw ruchów religijnych, pojęć abstrakcyjnych, soborów lub nazw osobowych, gdzie czytamy, na przykład, że wielką literą piszemy nazwy własne (wszystkie człony), np.: Bóg Ojciec, Syn Boży, Duch Święty, Jezus Chrystus.

Ad rem

„Zasady pisowni słownictwa religijnego” powstały w wyniku długotrwałej pracy. Od stycznia 2003 roku odbywały się m.in. posiedzenia zespołu roboczego Komisji Języka Religijnego Rady Języka Polskiego przy Prezydium PAN. Propozycje rozstrzygnięć normatywnych zostały poddane pod dyskusję Komisji Onomastyczno-Ortograficznej, a także były konsultowane z Radą Naukową Konferencji Episkopatu Polski oraz z Komisją ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów Episkopatu Polski. Ostatecznie Rada Języka Polskiego przy Prezydium Polskiej Akademii Nauk zatwierdziła ustalenia na posiedzeniu plenarnym w dniu 7 maja 2004 roku.

Drogim Czytelnikom, z okazji zbliżających się Świąt Zmartwychwstania Pańskiego, życzę dużo zdrowia, przyjaciół, pomyślności na co dzień oraz wiele radosnych, szczęśliwych chwil

Barbara Ellwart