8 sierpnia 1980 roku Anna Walentynowicz została dyscyplinarnie zwolniona z pracy. Do osiągnięcia wieku emerytalnego brakowało jej zaledwie pięciu miesięcy.

Decyzja dyrekcji stoczni spowodowała, że 14 sierpnia w Stoczni Gdańskiej wybuchł strajk, z którego zrodził się Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „Solidarność”.

Pierwszym żądaniem protestujących było przywrócenie do pracy Anny Walentynowicz. Domagano się również podwyżek płac o tysiąc złotych i wprowadzenia dodatku drożyźnianego. Wcześniej bowiem, 1 lipca, władze PRL ogłosiły kolejną podwyżkę cen żywności. W kolejnych postulatach pracownicy zażądali budowy pomnika ku czci Ofiar Grudnia 1970 roku i powstania niezależnej organizacji związkowej.

Anna Walentynowicz urodziła się 15 sierpnia 1929 roku we wsi Sienne na Wołyniu. Pracę w Stoczni Gdańskiej rozpoczęła w 1950 roku. Była członkiem Prezydium Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego, który sformułował 21 postulatów i sygnatariuszką Porozumień Sierpniowych na bazie których narodziła się „Solidarność”. W stanie wojennym internowana do Ośrodka Odosobnienia w Bydgoszczy Fordonie i Gołdapi. Zginęła w katastrofie smoleńskiej 10 kwietnia 2010 roku.